Ostatnie artykuły

Wspólnoty i Kręgi



Świadectwa





Lubię To!




Niedziela (22.05.2011)


ROZWAŻANIE

„Panie, nie wiemy dokąd idziesz, jakże możemy znać drogę?”, „Pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy!”, „Zaniedbujecie nasze wdowy, zajmijcie się nimi jak należy!” – słowa człowieka, który w swej relacji do Boga przyjmuje postawę roszczeniową: wyjaśnij, pokaż, zadbaj o mnie. „Przecież tyle już dla Ciebie zrobiłem. Chodzę za Tobą trzy lata. Modlę się tak, jak mnie nauczyłeś. Sprzedałem wszystko co miałem. A jaki rezultat? Ciągle nie wiem, dokąd idę. Ciągle nie widzę Ojca, do którego się modlę. Ciągle nie mam pewności, że wspólnota, w którą zainwestowałem, zapewni mi bezpieczeństwo i poczucie przynależności.” To takie ludzkie, szczególnie teraz, gdy akcentuje się potrzeby ludzkiej psychiki, gdy zachęca się do spełniania pragnień, do wymagania, roszczenia. Żądania wobec Boga i Kościoła wydają się na tym tle niczym szczególnym, ot, kolejna instytucja, która ma coś zapewnić, więc tego żądam. Tymczasem Bóg nie jest maszynką do spełniania życzeń. On jest Skałą, potężną i niezwyciężoną, na której jedni się chronią, a drudzy o nią potykają. Tco On wykonuje pierwszy ruch, On daje wszystko, co jest potrzebne, wszelka łaska od Niego pochodzi, mało tego, dana jest darmo, bez względu na zasługi. To, o co prosimy, nie jest rozkazem dla Boga, lecz wyrazem ufności w Jego moc. Bóg do niczego nie zmusza, sam też nie da się zmusić. Otrzymaliśmy i ciągle otrzymujemy od Niego tak wiele. Pierwszym i podstawowym darem jest Jego Miłość i dzieło Zbawienia. Ten dar urzeczywistnia się w kolejnym wielkim prezencie, jakim jest Kościół, w całej swej hierarchicznej strukturze i mądrości, jaką w nim Bóg obdarza ludzi i sprawia, że Jego głos rozbrzmiewa z ust człowieka. W tym cudownym środowisku realizuje się Miłość i Zbawienie, a dzieje się to na mocy kolejnego daru, jakim jest świętość, Boże wybraństwo, powszechne kapłaństwo wszystkich wierzących, które jest szczególną godnością i wyniesieniem ponad przeciętność, aż do przebóstwienia życiem Trójcy. Z tym darem wiąże się kolejny, jakim jest jedność. Wypływa ona z Jedności Ojca i Syna w Duchu Świętym. Taka jedność cechuje również duchowieństwo i lud wierny, gdzie w powszechnym kapłaństwie Chrystusa złączeni są wszyscy wierzący, zarówno Ci, którym dane jest kapłaństwo służebne, jak i Ci, którzy żyją w innych stanach. Wszystko jest dane, wystarczy korzystać, wiarą, nadzieją i miłością, przez świadectwo życia, ufną modlitwę i konkretne uczynki miłosierdzia. Bóg nikogo nie zaniedbuje. On troszczy się o wszystko. Nic więcej nie potrzeba, bo jak sam powiedział do św. Pawła: „Wystarczy ci mojej łaski.”

Sebastian Kuczek

KOMENTARZ

Chrystus zaprasza nas do domu Ojca. On tam przebywa i chce byśmy byli tam razem z Nim. Mamy więc być świątynią Ducha świętego i dążyć do świętości, bo Bóg nas wybrał i do tego powołał. Chciejmy tak jak apostołowie kroczyć za Jezusem i być w każdym momencie życia przygotowanym na przyjście Pana.

Justyna Wadowska

Wygenerowano w sekund: 0.03
8,278,730 Unikalnych wizyt