Ostatnie artykuły

Wspólnoty i Kręgi



Świadectwa





Lubię To!




Triumf Króla


Gdy się zbliżali do Jerozolimy, do Betfage i Betanii na Górze Oliwnej, posłał dwóch spośród swoich uczniów i rzekł im: Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz przy wejściu do niej znajdziecie oślę uwiązane, na którym jeszcze nikt z ludzi nie siedział. Odwiążcie je i przyprowadźcie tutaj! A gdyby was kto pytał, dlaczego to robicie, powiedzcie: Pan go potrzebuje i zaraz odeśle je tu z powrotem. Poszli i znaleźli oślę przywiązane do drzwi z zewnątrz, na ulicy. Odwiązali je, a niektórzy ze stojących tam pytali ich: Co to ma znaczyć, że odwiązujecie oślę? Oni zaś odpowiedzieli im tak, jak Jezus polecił. I pozwolili im. Przyprowadzili więc oślę do Jezusa i zarzucili na nie swe płaszcze, a On wsiadł na nie. Wielu zaś słało swe płaszcze na drodze, a inni gałązki ścięte na polach. A ci, którzy Go poprzedzali i którzy szli za Nim, wołali: Hosanna! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie. Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi. Hosanna na wysokościach!

Mk 11,1-19

Siedem dni przed Wielkanocą Kościół wspomina triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy. Jest to dzień inicjujący Wielki Tydzień, czas szczególnego wyciszenia, przeżywania Paschy Jezusa – Jego Męki i Zmartwychwstania. Już w IV wieku powstał w Jerozolimie zwyczaj, że patriarcha w ten dzień otoczony radośnie okrzykującym tłumem wsiadał na oślicę i wjeżdżał na niej z Góry Oliwnej do miasta. Na Zachodzie zwyczaj ten wszedł w powszechną praktykę w wieku V i VI, w Rzymie święcenie palm i procesje rozpoczęły się od IX wieku, a w XI w. włączono je do liturgii papieskiej. Wcześniej na Zachodzie niedzielę tę nazywano Niedzielą Męki Pańskiej i odczytywano pasję z Ewangelii św. Mateusza. Po soborze trydenckim (1545-1563) postanowiono usunąć lokalne różnice i od tego czasu również w Rzymie przyjęto nazwę Niedziela Palmowa. Obecna nazwa Niedziela Palmowa Męki Pańskiej łączy obie tradycje. Niegdyś kapłan przywdziewał w Niedzielę Palmową szaty koloru fioletowego - pokutne. Aż do ostatniej reformy (1955) Wielkiego Tygodnia panował zwyczaj, że celebrans wychodził przed kościół, którego bramy następnie zamykano. Wtedy kapłan uderzał w drzwi trzykrotnie krzyżem, następnie bramy otwierały się i ksiądz wraz z uczestnikami procesji wchodził do kościoła. Symbol ten miał wiernym przypominać, że zamknięte niebo zostało nam otworzone dzięki zasłudze krzyżowej śmierci Chrystusa. Obecnie kapłan przywdziewa szaty koloru czerwonego, procesja ma zaś charakter triumfalny. Kościół podkreśla ,że Jezus wkracza do Jerozolimy jako Król i Pan i nawet jeżeli kilka dni później umiera okrutną śmiercią, to nie pozbawia Go to majestatu. Królewską godność Chrystusa akcentują antyfony i pieśni, które śpiewa się w czasie rozdawania palm i procesji. Kościół pragnie także wprowadzić wiernych w nastrój Wielkiego Tygodnia, dlatego też czytana jest Męka Pana Jezusa. Stąd pochodzi także nazwa Pierwszej Niedzieli Męki Pańskiej. Teksty Ewangelii w tygodniu mają przypominać o zamachach Sanhedrynu na Pana Jezusa. Charakterystyczny elementy obchodów Niedzieli Palmowej są palmy przynoszone przez wiernych. Tradycyjnie wykonywane są one z gałązek wierzby – symbolu zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Palmy te są następnie palone w Wielką Sobotę, a popiół z nich jest wykorzystywany w następnym roku, kiedy w Środę Popielcową ksiądz znaczy wiernym głowy popiołem. Kolejnym elementem Niedzieli Palmowej jest obchodzony wtedy Światowy Dzień Młodzieży. Tradycję tę wprowadził papież Jan Paweł II w 1986 roku. Uroczystości odbywają się w każdej diecezji, a młodzież spotyka się wtedy ze swoim biskupem.

Michał Czyrnek
Diecezjalna Diakonia Liturgiczna


Powiązane newsy:

News


Brak opublikowanych newsów

RSS-Feeds
Wygenerowano w sekund: 0.01
8,394,975 Unikalnych wizyt